Gelijke kansen voor leerlingen

Verheffend en vereffenend, of enkel met als doel gelijke kansen voor alle onderwijsvolgenden in Nederland, het onderwijs heeft een ambitieuze taak te verwezenlijken. Dat de OESO recent concludeerde dat deze ambitie in steeds mindere mate wordt gerealiseerd en het succes van jongeren in onderwijs en maatschappij (te) sterk wordt beïnvloed door sociaaleconomische & culturele aspecten, kwam de huidige bewindsvoerders slecht uit. Het bevestigde de vermoedens en kritische geluiden die al enige tijd uit de samenleving en de onderwijspraktijk komen. Welke structurele weeffouten er achter deze en andere, ogenschijnlijk losstaande, dagelijkse problemen schuilgaan hebben we eerder al naar boven willen halen (één en twee). 

Meer geld, minder oplossing
Dat minister Jet Bussemaker aankondigde meer geld vrij te maken voor het "bestrijden van ongelijkheid in het onderwijs", duidt op een prioriteit, maar wekt niet direct het vertrouwen dat een structurele oplossing in de maak is. De culturele en sociaaleconomische verschillen, toch de oorzaak van deze ‘bron van ergernis’, worden met extra geld niet weggewerkt. Op korte termijn blijft het, logischerwijs en noodzakelijkerwijs, bij symptoombestrijding. Die verschillen willen ‘we’ ook niet wegwerken, we willen alleen dat ze geen effect hebben op de kansen van aankomende generaties.

Gelijke kansen onderwijs


Eigen verantwoordelijkheid en structurele verschillen; een paradox
Bussemaker geeft in de aflevering van Buitenhof (29 mei 2016) terecht aan dat het probleem het onderwijs overstijgt. Extra geld kan de infrastructuur en randvoorwaarden verbeteren (bibliotheken etc.), maar daarmee worden jongeren nog niet aangezet om deze faciliteiten daadwerkelijk te gebruiken. Tot op zekere hoogte werken extra randvoorwaarden een verder oplopen van verschillen alleen maar in de hand, om dezelfde redenen die nu voor verschillen zorgen in het gebruik van het onderwijsapparaat en de extra’s daaromheen. Aansporing van jongeren door ouders – vanuit kennis van het systeem en eigen ambitie – wordt met extra geld niet gelijkgetrokken. Het willen betrekken van ouders bij de maatschappelijke cultuur en het onderwijs van hun kind, duidt echter wel op een ‘willen’ wegwerken van culturele en sociaaleconomische verschillen, dat is op z’n minst paradoxaal te noemen.

Als de ouders het niet (kunnen) doen, dan de leraar maar weer?
Nee, ideaal is het zeker niet, de leraar die verantwoordelijk gemaakt wordt voor de individuele ontwikkeling van leerlingen. Toch kan een docent die de tijd en kwaliteit heeft om een motiverende rol te spelen al een groot verschil maken. ‘Enkel en alleen’ door de interesse en ambitie van jongeren aan te wakkeren. Vanuit onze positie richten wij ons op het vinden van docenten die deze rol, voor een specifieke doelgroep, kunnen vervullen. Omdat elke leerling die we zo kunnen ondersteunen er een is die ertoe doet.

 

 

Vacatures Onderwijs